Femke Halsema, die ik altijd graag mag horen spreken, analyseerde op de uitslagenavond de politieke situatie treffend. Zij wees op de strijd tussen CDA en PvdA om de grootste partij, zoals die in Rotterdam speelt tussen PvdA en Leefbaar Rotterdam. Een strijd die nu zeker nog to close to call is. Maar daar mag het volgens Femke helemaal niet meer om gaan.

Nu de politiek weer op z’n actiefst is, zo vlak na de val van het Kabinet en vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen, is het extra interessant te bekijken wat de uitslag voor de provincie zou zijn als we nu provinciale verkiezingen zouden houden.

“Samen maken we Utrecht mooier”.

Bent U die leus al eens tegengekomen? Nou, ik wel. Hij staat namelijk op talloze officiële documenten van het provinciebestuur. “Samen maken we Utrecht mooier” is namelijk enige jaren gelden als centrale leus en ambitie voor onze provincie geformuleerd. En er zijn plekken waar we inderdaad Utrecht mooier maken: door natuur op de vliegbasis Soesterberg of de herinrichting van delen van het Noorderpark.

Bijna al mijn collega’s zijn aan het twitteren geslagen. Als ze mij vragen “twitter jij ook, Mariette”, dan zeg ik dat ik me afvraag of alles wat ik denk of doe wel zo interessant is voor mijn omgeving. Als je niet uitkijkt wordt het al snel ‘nitwitteren’.

De politieke verhoudingen en ontwikkelingen van de Verenigde Staten hebben me altijd enorm geboeid. Dat is vanaf de tijd dat ik actief was in de Vietnambeweging, waarmee wereldwijd geprotesteerd werd tegen de Amerikaanse interventie in Vietnam. De Vietnamoorlog was ook het drama van Lyndon B. Johnson, de laatste President die in staat was tot werkelijk progressieve hervormingen in de Verenigde Staten. Een man die zelf in de grootste armoede was opgegroeid, die uit eigen ervaring nog wist wat onderwijs kon betekenen, aansluiting op het elektriciteitsnet, water, voldoende kleding en die politieke macht wist te organiseren om verbeteringen voor grote delen van de bevolking bewerkstelligde, de zwarte bevolkingsgroepen niet in de laatste plaats.

In haar Kersttoespraak leek onze Koningin over de Utrechtse politiek te spreken. 'Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen. Ook de crisis van vandaag leert ons dat.' Ook wij zijn in de provincie al vele maanden bezig het vertrouwen te herstellen, niet zozeer tussen individu en gemeenschap, als wel in onszelf.

Deze week in de krant: het gaat slecht met de PvdA en binnen de partij wordt geopperd om op te gaan in een 'linkse beweging'. Hoe gaat dat eruit zien? PvdA samen met GroenLinks? Wat mij betreft niet!

Jos Kloppenborg, statenlid en commissielid van commissie Ruimte, Groen en Water schrijft over zijn bevindingen gedurende de afgelopen statenvergadering.

Politiek kent zelden bescheidenheid en toch wil ik daar voor pleiten. Bescheidenheid is ook een politieke deugd, al is het met al die TV-creatie en de wereld van oneliners lastig. Men moet scoren. En dat is iets anders dan de ander wat gunnen of erkennen dat het hun idee was, niet het jouwe, het besef je dat elkaar morgen weer tegenkomt, doe wat met opvattingen van minderheden en let niet alleen op of je een meerderheid haalt, maar ook of dit wel voldoende geaccepteerd wordt en kan worden. Bescheidenheid is een schone zaak, onbescheidenheid daarentegen soms wel erg verleidelijk.