Fractieblog: Het jaar van Obama

Johnson werd, voordat hij President werd, al de ‘Master of the Senate’ genoemd. Een titel die hij verdiende doordat hij in staat was om meerderheden te organiseren in de Senaat, naast de President het machtigste politieke gremium in de Verenigde Staten, misschien wel in de wereld. Al gooit het politbureau van de Chinese Communistische Partij ook hoge ogen. De Senaat is een ongekend machtig bolwerk, veel meer dan het veel grotere Congress, een platform waar zeer grote belangen elkaar ontmoeten cq. botsen. Waar Senatoren meer gevoelig zijn voor hun constituency dan hun partij en waar een leger lobbyisten dagelijks aan het werk is en er permanente zorg is bij de 100 leden om hun herverkiezing. Wij kunnen ons het gehandel dat daar permanent plaats vindt maar moeilijk voorstellen. Waar iedere stem een prijs heeft en waar de enige hiërarchie die is van de zittingsduur mits de eigen partij de meerderheid heeft. Ook in dat opzicht lijkt het op het Chinese politbureau, hoe ouder, hoe meer gezag.

Johnson was uitzonderlijk omdat hij in staat was om, hoewel hij duidelijk nog niet behoorde tot de gerontocratie, meerderheden te kneden en te bestendigen op onderwerpen. Op deze wijze droeg hij bij aan veel sociale wetgeving en de welvaartstaat. De hem opvolgende Presidenten bleken niet meer van zins of in staat om ingrijpende sociale wetgeving door de Senaat te loodsen. De Republikeinse Presidenten waren sowieso tegen staatsbemoeienis en in toenemende mate spreidden zij een cynisme tegenover de overheid ten toon, het onvoorstelbare begrotingstekort van Bush jr. als macaber symbool hiervan. Democraat Carter probeerde het nog wel, maar was te zwak en Clinton struikelde al in zijn eerste jaar op de gezondheidszorgverzekering. Dit laatste is nu echter weer door Obama opgepakt en zelfs door de Senaat geloodst, hierbij krachtig terzijde gestaan door de majority leader Harry Reid uit Nevada, bijna 25 jaar onafgebroken lid (en 16 kleinkinderen). Te midden van alle beschouwingen dat Obama zijn beloften niet zou waarmaken, men verwijst dan naar Afghanistan en vooral het Midden-Oosten, wordt dit al snel, en misschien ook soms wel bewust, over het hoofd gezien, zo vanzelfsprekend als wij een algemeen verzekeringsstelsel vinden. Maar in de Amerikaanse politieke verhoudingen is dat alles behalve vanzelfsprekend en gigantisch waren de tegenwerkingen vanuit de gevestigde, zakelijke en ideologische belangen. Obama heeft, met andere woorden, laten zien meer te kunnen dan prachtig te kunnen spreken. Hij blijkt ook een politiek leider die kan wheelen en dealen wanneer dit nodig is.

Met de Provinciale Staten in Utrecht heeft dit alles natuurlijk niet veel van doen. De politieke betekenis is onvergelijkbaar en het politieke gewicht idem dito. Maar wat toch een beetje vergelijkbaar kan zijn is de vasthoudendheid die er op tal van dossiers nodig is om stappen voorwaarts te komen. GroenLinks neemt de toekomst als uitgangspunt en dat is in de Utrechtse Provinciale Staten, net zo min als in Senaat van de Verenigde Staten, geen overbodige houding. Maar politiek is ook volhouden, vertrouwen houden in de toekomst en het politieke handwerk waarderen.

Ik wens een ieder een optimistisch 2010 toe. Een jaar dat met de gemeenteraadsverkiezingen van bijzonder belang zal zijn voor GroenLinks. We gaan ervoor!